نقاشی کردن برای من روندی غیرقابل پیش‌بینی دارد . چندان اهمیتی ندارد حاصل این فرایند آبستره یا فیگوراتیو، کلاژ یا طراحی ساده، در مورد زنان یا مردان باشد. نقاشی تمام این تقسیم بندی‌ها را برای من و کارهایم از بین می‌برد. مجموعه‌ی «یک فنجان قهوه برای آقای فرانکنشتاین» که بین سال‌های ۱۳۹۴ تا ۹۶به اجرا درآمده است ادامه‌ی حضور مانکن‌ها در کارهایم هستند، نقاشی‌هایم آن‌ها را دنبال می‌کنند و برخوردهایی را ثبت می‌کنند، مانکن‌های کاغذی کلاژ یا طراحی شده که بازنمایی فیگور یا شکل‌های ناب هستند، فصل‌هایی را برای مجموعه در نظر می‌گیرند. نقاشی‌های من غایت خود را در رنگ‌ها دنبال می‌کنند. عناصر دیگر باید پیرامون رنگ و تحت نظارت آن قرار گیرند تا دیده شوند، به زبانی کودکانه باید حرف رنگ را گوش کنند. این یک انتخاب نیست، بلکه فرایندی ساده است بدون هرگونه ادعای بزرگ که البته امکان دارد به نتایجی پیچیده برسد. /// سوگند نبی| فروردین ۱۳۹۷///