گاه پیش مى آید که اثر یک نقاش جوان، به واسطه ى تکنیک یا جزئیاتى خاص، بیننده را به هنرمندى در گذشته ارجاع دهد. اما نقاشى هاى باریلارو فقط به این نگاه خلاصه نمى شود. توانایى وى در به تصویر کشیدن سلسله ى عواطف، مخاطب را به گستره ى پهناورى از جهان می کشاند. ویژگى بارز کار او در توانایى اش براى بیان این عواطف نهفته است؛ شیوه اى که به عمیق ترین شکل، امکان نمایش احساسات را به هنرمند مى دهد. در <هویت اشکال>، حاصل الهام نقاش جوان ایتالیایى و مهارت او براى مواجه کردن ما با عمق اثرش به صورتى بداهه به هم مى رسند. همچنین مى توان هماهنگی میان باریلارو با خصایص گوتیک آثار نویسنده ى آلمانى، ارنست تئودور آمادئوس هافمن را به ویژه در مجموعه ى <قطعات شبانه> (١٨١٦-١٨١٧م) مشاهده کرد. این نویسنده، نقاش و موسیقى دان آلمانى با رمان هاى پرباری که به واسطه ى حزن و اندوهى عمیق به دل ها نفوذ مى کرد این توانایى را داشت که با کلام خود انسان ذاتاً محدود و منزوى را به تصویر بکشد؛ مسائلى که این دو-باریلارو و هافمن- مطرح مى کنند به سنتزى تمجیدآمیز از هویت روایى آن ها بدل مى گردد. تمرکز بر این وجه از کار باریلارو ضرورى است که او در این کشمکش عاطفى برای رسیدن به مقصود کاملا موفق بوده است: شخصیت پردازى این مسیر هنرمندانه به شیوه اى منحصر به فرد. ایوان بیسولی/فروردین 98-ترجمه : زروان روح بخشان