زندگی غائله ای بیش نیست؛ با تمام رخدادهایی که جهان پیرامون و بازیگران روزگار، به نام سرنوشت بر ما حاکم می کنند. بشر مست دانش حقیرانه اش، هزاران هراس را بر جانش مسلط کرده؛ گویی عقل بشر که او را بر دیگر موجودات برتری بخشیده، بلای جانش شده و به حکم عقلانیت جبری، نابودی اش ناگزیر شده است. در این تاریکی روزگار، در نقطه ای که ایستاده ایم، عدالت همچون خورشید در حال غروب است. بشرِ بلاتکلیف در تیرگی، طالب نور است اما از هراس گرمای آتشی که خود افروخته به جست و جوی سایه برمی خیزد. انباشت عدم دانش خود را پشت واژگان بسیار پنهان می کند و برای پوشاندن نادانی خود دائم خیال می پرورد و تعاریف نادانسته هایش را تغییر می دهد و به خیالش در مسیر تکامل است. سرگشتگی بی پایان در این غائله آیا از خرد است؟ جمال سوزنده مقدم/بهمن 1397