هنر بحران واکاوی جریان های هنر معاصر ایران امری نوپاست و حجم مطالب تولید شده در این زمینه بسیار محدود است. شناخت آن چه طی سه دهه ی پر اهمیت اخیر در هنر ایران رخ داده به دلایل متعدد، امری پیچیده، چند لایه و البته ضروری است. تنوع تجارب هنری در گفتمان هنر معاصر، وجود نسل جوان و جست وجو گر که واجد نوعی پرخاشگریِ سازنده اند، باز شدن جهانِ پیش روی هنرمند ایرانی به واسطه ی شبکه ی جهانی ارتباطات و بسیاری از عوامل دیگر، هنر معاصر ایران را به لحاظ رویکردها، متنوع و به لحاظ نمودهای بیرونی، آشفته نما کرده است. برای تعدادی از هنرمندان که طی سه دهه¬ی اخیر وارد عرصه ی حرفه¬ای هنر ایران شده¬اند، مدرنیسم ایرانی که بیشتر به تجربه های شکل گرایانه بسنده می کرد و توانایی درک همه جانبه ی شاخصه های تفکر مدرن را نداشت، کافی نبود. از این رو نسلی از هنرمندان ظهور کرد که دست به خلق آثاری با ارجاع به مفاهیم انسانی زدند و به پیامد همه ی بحران های هویتی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی که یکی بعد از دیگری پیش آمدند. آثار این هنرمندان نیز لحنی جدی به خود گرفت. آثاری که نه رویکرد صرفاً مدرنیستی را در خلق اثر هنری می¬پسندید، نه جهانِ گل و بلبلِ هنرمندان اورینتال می¬توانست مسایل¬اش را بیان کند و نه در پی تبدیل شدن به سوپراستار خاور میانه¬ای بود. شاید «هنر بحران» تا حد زیادی بیانگر فضای ذهنی و کاری این طیف از هنرمندان عمدتاً مستقل باشد. این هنرمندان علیرغم تنوع ریخت¬شناسی آثارشان، دارای چند وجه مشترک هستند؛ همه ی آن ها دغدغه ی انسانی دارند، به لحاظ توانمندی تکنیکی، کاربلد و قوی هستند و فضای غالب آثارشان جدی و بعضاً تلخ است. آن چه در این نمایشگاه گرد آمده، تلاشی است برای نمایش وجهی از هنر ایران که خواسته یا ناخواسته کمتر دیده شده و فراهم آوردن فضایی برای دیده شدن آثار هنرمندانی است که شرایط بحرانی انسان معاصر در آثارشان قابل مشاهده است. بی شک این تمام ماجرا نیست، اما امیدمان بر آن است که فضای کوچکی را برای گفتمان¬های جدی¬تر و دیده¬شدن آثار به اصطلاح تلخ باز کند.