بلندای تپه ای در قصرشیرین به عنوان سرزمین مادری یا خانه ی من در سال 59 فرو ریخت. لذا ایده ی خانه برا من هیچگاه در نسبت با مفهوم یا مکانی موجود نیست، بلکه همیشه ایده ی خانه به مثابه ی نوعی "فقدان"، موجودیت خود را به من یادآوری کرده است. مفهوم و موجودیتی مهم که کیستی و ماهیت مرا به همان نسبت در فقدان خود تعریف می کند. خانه برای یک مهاجر، مفهومی کاملن متفاوت است. غیر مهاجر خانه را سکونتگاهی ممکن و یا رویایی دست یافتنی می داند، چیزی که برای یک مهاجر همیشه در "آنجایی دیگر" به تعویق می افتد. از این جهت مهاجرت هیچ وقت برای من پایان نیافت. عنوان خانه ی از دست رفته (قصر) بعد از فرو ریختن صفتی تحقیرآمیز شد دال بر مهاجر و آواره بودن، تعلق نداشتن به حدودی که برای یافتن خانه در آن چنگ می زدیم. این تجربه ای است که اکثر مهاجرین ناخواسته با آن مواجه بوده اند و بیانگر ویرانی خانه در ابعادی فراتر از آن چیزی است که من از دست داده ام. ع . ج قصری