گذر از محیط طبیعی و رفتن به چشم‌اندازهای فرهنگی دغدغه این نمایشگاه است. به‌طور اخص می‌توان طبیعت واقلیم به مفهوم جغرافیای خاص مکانی وزمانی را به‌منزله میانجی یا بستر افق‌های فرهنگی نو دانست. اندیشمندان امروزه جغرافیا را تحت عنوان رابطه انسان و طبیعت مورد کنکاش قرار داده‌اند. تخریب‌های انسان در طبیعت همراه با توسعه صنعتی و مهاجرت‌های گسترده، در اقلیم‌های دارای تاریخ همگی این نگاه به جغرافیا را ارزشمند نموده است. به‌طور یقین هنر بازتاب‌دهنده حقیقی تغییرات هستی است. برای هنرمندان مسئول و جدی یک اقلیم توجه به جغرافیا بستر مناسبی برای رصد این تغییرات و پرسشگری در جهت حل مشکلات زیستی معاصر ماست. جمع‌آوری آثار استادانی صاحب ذوق و پشتکار در کنار هم و بررسی روند تغییرات و نگاه‌ آنان به خود و گذشته خود در قالب آثارشان برای مخاطبان صاحب سوال و کنجکاو غنیمتی است درخشان و هیجان‌آور. این تجربه زیبایی‌شناسانه تحت جغرافیای فرهنگی بزرگتری (کشور ایران ) بارها در دیگر نقاط جهان رخ داده است و چه بسا با دیدگاهی شرق‌شناسانه و خودمحور از نگاه دیگری. با رشد روز‌افزون هنر ایرانی و پهناوری کشور ایران همچنین توسعه دیدگاه‌های نظری ما نیازمند این پژوهش‌ها در حیطه‌های مکانی و جغرافیایی کوچکتری هستیم. این استادان در یک مورد همگی مشترکند و آن عزیمت از یک مکان به‌خصوص در گذشته به سمت زیستن و آگاهی و رسیدن به اکنون تاریخی، اکنونی آغشته به تنوع دیدگاه‌ها و روش‌ها در هنر و زیستن.