در تمام این سال ها، تلاش کرده ام که دستم بر ضربان مردم سرزمینم باشد و به شیوه ی خود، بازنمای وضعیتی باشم که آن را تجربه می کنم. تلاش کرده ام نمایشگر فشردگی تاریخی و انباشت بحرانی باشم که در آن زندگی می کنیم و در این گذر، مدتی است که اولین واژه ای که با نگاه به ایران این سال ها و سال های دورتر به ذهنم خطور می کند، واژه ی "انطباق" است. گویی رنج های طولانی و بی ثباتی های پی در پی و تحولات سریع، مکانیزم ناخودآگاه انطباق را در ما فعال کرده است تا بتوانیم به حیات خود در بستر تاریخی و اجتماعی پر تنش ادامه دهیم. مجموعه ی حاضر نقش هایی از خود ماست. مایی که رنج می کشیم و زخم می خوریم و آن را می پذیریم و ادامه می دهیم. جغرافیای خشک و کویری ما، جغرافیای تطابق است و گویی این پیشانی نوشت ماست که رنج را و خون را بپذیریم و ادامه دهیم. سعید رفیعی منفرد